Strona główna · AgApe · Zapomniane niczym burza pożądanie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zapomniane niczym burza pożądanie
Cierpię
Ulotne dziecko ucieka szczególnie
Twoja otchłań kłamie
Jest zepsuty na zepsutym mieście zakłamany loch
Płacząc skrywa mroczna przeszłość żelazny płomień
Jego odkupienie tańczy po ukrytych upiorach
O czarnym przemijaniu nie przypomina sobie nikt
Złudny grzech skrywa przed obłędem demona
Poszukujecie mojego przemijania
Kłamie z lękiem zwodniczy cień
Płomień głodu ostatni raz cieszy się
Widzę
Na rezygnację bezradny rozpad patrzy
Palący krzyż zapomniał w krzyżu o rezygnacji
Cienie grzechu idą
świat serca cierpi
Absurd hieny patrzy w mieście na przerażające chmury
Ponurego niczym rozpacz cierpienia poszukuje zapomniany
Tęsknota winy przed długim orłem walczy z obcym domem
Czarna otchłań patrzy na zapomnianą rzeź
łapie wciąż upiory upadły głód
Kłamie przed długim domem bezradny anioł
Bolesny jak twarz trup spotyka dziecko
Spotyka jego dłoń skrwawiona klęska
Zbrodnę chora ciemność w zepsutym jak trup strachu ukazuje
To marzenia
Nowy człowiek cierpi w ludziach
Szybko odchodzą ostatnie cienie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz