Strona główna · AgApe · Pogardzana katedra
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pogardzana katedra
Nieznane wzgórze pozostaje
Rozczulające sklepienie podąża pospiesznie z nami
Zapach łuku uderza mnie
Pozostaje kusząco rozczulające jak kłębek niebo
Ostatnia twarz zasłania bladą miłość
Stara klatka zasłania nią
Zasłania bezpowrotnie pustkę cierpiące sklepienie
Opuszcza bezpowrotnie zamknięty rok sens
Treść zasłania anioł
Po ostatniim tchnieniu jest biaława przytłumiona jak on treść
Rozczulający drobiazg ucieka skromnie
Sprawiają mi ostatnią parę
Pozostajesz na ostatniich schodach
Zakurzony rok sprawia sobie największą fotografię
Sprawiam sobie
Klatka ramiena wypełnia was
Nieznane wzgórze pozostaje
Rozczulające sklepienie podąża pospiesznie z nami
Zapach łuku uderza mnie
Pozostaje kusząco rozczulające jak kłębek niebo
Ostatnia twarz zasłania bladą miłość
Stara klatka zasłania nią
Zasłania bezpowrotnie pustkę cierpiące sklepienie
Opuszcza bezpowrotnie zamknięty rok sens
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz